Militaire opbouw VS met straaljagers en schepen zet regio-Iran op scherp
De straten van Teheran zijn stiller geworden, maar dat betekent niet dat de crisis in Iran voorbij is. De protesten zijn volgens ooggetuigen vrijwel uit het straatbeeld verdwenen door een sfeer die aan een staat van beleg doet denken.
Tegelijkertijd blijven er, ondanks de aanhoudende internetblokkade, dagelijks nieuwe video's opduiken die erop wijzen dat het geweld tegen de demonstranten veel groter was dan eerder werd aangenomen. Sommige media, zoals het tijdschrift Time, melden fors hogere dodentallen dan de enkele duizenden die tot nu toe werden genoemd, maar die cijfers zijn moeilijk te controleren.
Militaire opbouw en verhoogde paraatheidTegen die achtergrond is rondom Iran een enorme Amerikaanse militaire opbouw gaande. Het past in een fase van verhoogde paraatheid, waarbij Washington zijn militaire opties openhoudt en tegelijk de druk opvoert.
Satellietbeelden uit Jordanië tonen inmiddels een groot aantal Amerikaanse straaljagers en andere toestellen op bases in het land. Bovendien is de USS Abraham Lincoln Strike Group, een vliegdekschip begeleid door torpedojagers, gearriveerd in het operatiegebied van het Amerikaanse regionale commandocentrum in Qatar.
De oplopende spanning is ook voelbaar in de burgerluchtvaart. KLM, Air France, British Airways, de Lufthansa Group en andere maatschappijen hebben vanwege de veiligheidssituatie vluchten geannuleerd naar Israël en de Golfregio. KLM haalde daarnaast personeel weg uit de Saudische stad Dammam en uit Dubai.
Waarschuwing voor 'totale oorlog'Israël heeft de paraatheid van het leger en luchtmacht intussen opgevoerd tot het hoogste niveau. Tegelijkertijd zijn de instructies van het Home Front Command, dat verantwoordelijk is voor de civiele veiligheid in oorlogstijd, vooralsnog niet aangepast.
Iran waarschuwde ondertussen dat elke militaire actie zal worden beantwoord als "totale oorlog" en dat Amerikaanse en coalitietroepen een doelwit zullen zijn. Juist die dreiging maakt de risico's op escalatie groot, niet alleen voor Iran en de Verenigde Staten, maar ook voor de landen eromheen.
De Amerikaanse luchtmachtbasis Al-Udeid in Qatar, die ook het Amerikaanse centrale commando huisvest, ligt ruim binnen aanvalsbereik van Iran. Toch lijkt Washington, met de inzet van een vliegdekschip en bases in onder meer Jordanië, te proberen om de Golfstaten niet in het middelpunt van een directe confrontatie te trekken.
Golfregio 'tegen ingrijpen'De Golfstaten zijn opvallend terughoudend over militair ingrijpen tegen Iran. Niet omdat ze het regime steunen, maar omdat de gevolgen moeilijk te beheersen zijn.
"Wat de Golfstaten vooral niet willen, is een Midden-Oosten waarin Israël onbetwist dominant wordt", zegt Sayed Ghoneim, generaal buiten dienst en verbonden aan het Institute for Global Security & Defense Affairs in Abu Dhabi. "Iran fungeert al jaren als een soort 'balansventiel' tegen Israëlische superioriteit: opgelegd en impopulair, maar in strategische zin nuttig. Het ondermijnen of laten instorten van Iran zou die rem weghalen, en Israël juist ruimte geven om zijn regionale overwicht af te dwingen."
Volgens Ghoneim verklaart dat waarom landen in en rond de Golf liever vasthouden aan een ingewikkeld machtsevenwicht met meerdere 'polen'. "Ze hebben er belang bij dat Iran blijft bestaan, niet als bondgenoot, maar als factor die de balans in stand houdt", zegt hij. "Niet omdat ze Iraanse invloed willen, maar omdat ze geen regio willen waarin één speler alles bepaalt: niet Israël, en ook niet een onbeperkte opmars van Saudi-Arabië."
Wat wil Washington bereiken?Met de Iraanse regering nog altijd stevig in het zadel, blijft de vraag wat Washington met een eventuele aanval op Iran wil bereiken. Volgens Ghoneim is het primaire doel niet formeel regime change, maar een gedwongen gedragsverandering: terugdringen van het nucleaire programma, het indammen van Iraanse regionale invloed en het herstellen van afschrikking.
Een val van het regime is volgens hem zeker een factor die meespeelt, maar niet het uitgesproken einddoel. "Regime-instorting blijft een doelstelling, maar geen openlijke Amerikaanse inzet, omdat Washington strategische uitkomsten wil zonder daarna eigenaar te worden van de chaos na een val", zegt Ghoneim.
Daarbinnen ziet hij twee mogelijke richtingen. "Als Trump prioriteit geeft aan het laten instorten van het regime, dan kan dat via het aanjagen van een nieuwe protestgolf, of via het uitschakelen van de symbolen van het systeem, zoals Khamenei en specifieke leiders van de Revolutionaire Garde."
En als de prioriteit ligt bij het afdwingen van samenwerking? "Dan worden vooral de nucleaire, militaire en economische capaciteiten het doelwit, met als boodschap: meebuigen of verder verlies van strategische ruimte."